Goede Buur

Terwijl Frieda haar gebruikelijke vlak-voor-de-reis spanning ontlaadt door driftig met de kruimeldief door de woonkamer te laveren, kalmeer ik mezelf mezelf met Alles Checken. Ramen, deuren, vliegt het vliegtuig en rijden de treinen. Check, check, check, nope… Uitgerekend vandaag stoort er iets in de spoortunnel die ons van Schiphol scheidt. Mijn geoefende, innerlijke reizigster kalmeert een langzaam opwellende spanning, terwijl Frieda onze beste buurman belt. Hij staat nog te padellen, maar brengt ons graag naar waar we heen moeten.

Hij morrelt wat aan de versnellingsbak van onze oude auto - hij rijdt alleen nog automatisch - en stelt de spiegels af voor we jolig de wijk uitrijden waar hij en ik al 25 jaar wonen. Ooit werkten we voor dezelfde bank en kwamen we er met de trein huiswaarts reizend achter dat we vrijwel naast elkaar woonden. Jaren vol kletsen op straat zonder haast, allerhartelijkst zwaaien vanaf de fiets, samen hardlopen en planten water geven als we op vakantie waren, volgden. Zijn gezin werd groter en het mijne ook. Zo werd hij ook Frieda’s beste buurman en padelmaatje. Onderweg komen we tot de ontdekking dat we in onze lichte chaos de vaatwasser zijn vergeten aan te doen. Doet hij wel. Met een knuffel neemt hij afscheid van ons.

Een goede buur is beter dan een verre vriend. Ik ben gezegend met beide. En zo maakt mijn goede buur het mogelijk dat ik mijn verre vrienden weer kan zien, want we arriveren nu zelfs vóór de geschatte aankomsttijd op Schiphol. Geoefend trekken we onze flight bags over onze rugzakken voordat we ze met onze rituele afscheidsgroet door het luik zien vertrekken. Een beetje bijgeloof heeft nog nooit een rugzak kwaad gedaan. Een tag om je bagage te volgen op je smart phone ook niet overigens. Mijn licht opgewelde spanning zakt weer af. Mijn honger niet. Wat is dat toch met reizen en trek? 

Natuurlijk moest die ochtend de kaas nog op en hebben we zomaar zes bruine boterhammen met beemsterkaas in de tas. Precies als wij in de banken van de rustige Internetlounge neerstrijken beroert een medereiziger de toetsen van de publieke piano die ernaast staat. Rust in, mijn met brood en kaas gevulde, buik en in mijn gestreelde oren. Reizen maakt mijn zintuigen wakker. Ik kijk reikhalzend uit naar wat zich gaat aandienen. 

Met tien rondjes G- en F-pier en nieuwe parfum voor Frieda op de teller strijken we mooi op tijd neer bij onze gate. Half uur vertraging…er welt geen spanning meer op. Alles wat nu gaat komen is onderdeel van de reis, van de belevenis, van precies dat waarvoor ik elke keer die oude, rode rugzak weer op mijn rug hijs en kijk of de treinen nog wel rijden. Het onbekende lonkt als nooit tevoren.

Verzonden voor de buurman