Ik had er niet zo’n zin in. Vakantie, weet je. Zo rond de Kerst maak ik de wereld altijd wat kleiner. Even geen nieuws, met de laatste Asterix op de bank, lekker eten met familie en bowlen met vrienden. Dus neem ik het hem kwalijk, heel kwalijk dat ik toch in de pen moet klimmen. Er moet iets geschreven en wel vandaag. Nu.

Giechelend wappert ze de witte wolk opgestoven bloem voor haar gezicht weg. “Nu twee eieren”, meldt ze daadkrachtig. Voorzichtig breekt ze een voor een de eieren om vervolgens lang in het beslag te hengelen naar kleine stukjes bast. We lachen ondeugend, gebeurde mij ook altijd toen ik klein was. Een lach van oor tot oor onthult zich op mijn ipad. Geluk tot in mijn tenen. We bakken pannenkoeken. Online.

Ze luistert geduldig en zegt dat ze het heel vervelend vindt dat mijn auto is beschadigd door iemand anders. De politiemevrouw zegt het echt voor mij. Ik voel me gehoord, gezien, begrepen. Ik heb geduldig een hele week gewacht op gehoor aan mijn terugbelverzoek. Dat waardeert ze, biedt haar excuus aan voor de vertraging en zet mijn verzoek nogmaals door. Fijne feestdagen gewenst, vanuit het hart.

Besluiteloos pruilt ze om zich heen. Ze is er zo dol op. Op rondstruinen op een vliegveld. Langs winkels met vacuümverpakt voedsel dat zij nooit zou eten, met parfum die ze nooit zou dragen, met souvenirs die ze nooit zou schenken. Ze komt er zelfs voor op tijd, zodat ze een extra rondje kan zwerven. Maar het beperkte aanbod op de luchthaven van Bilbao valt haar zichtbaar tegen. Teleurgesteld fronst ze haar wenkbrauwen. Een zeldzaamheid.

Met een gilletje hol ik weg van het hoog opspattende zeewater. Een wolk van kleine, witte druppeltjes vernevelt vlak voor ons. Ik lik het zoute water van mijn gezicht en veeg voor de zoveelste keer mijn zonnebril schoon voor ik weer net effies te dicht bij de beukende golven ga staan. Het leven tintelt in mijn tenen.

Met een braaf maar ferm “Rik, rood!”, breng ik mijn kleine fietsje piepend tot stilstand. De helft van de groep die het groene licht wel haalde, wacht geduldig tot ik weer aanzet. Vandaag hoef ik lekker niks te doen wat niet mag, want verkeersgewijs volgt Bilbao keurig de regels. Dus fiets ik ouderwets helmloos tussen nul fatbikes achter gids Rik aan.

“Oh, het Google-heim museum!”, roept Frieda wijzend op die vreemde frietvormige gebouwen van het Guggenheim museum langs de rivier. Ik smelt als nooit tevoren voor haar. Het moge duidelijk zijn dat wij niet naar Bilbao zijn afgereisd uit voorliefde voor moderne kunst.

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Het stond in zwierig handschrift op zo'n tegeltje dat vroeger bij mijn oma in de WC hing. Wijsheid die van generatie op generatie via het kleinste kamertje werd doorgegeven. Maar als spreken zilver is en zwijgen goud, waarom doen we het dan zo weinig? Zwijgen.

Ik zie ons daar nog zitten. Aan twee van die aan elkaar geschoven schooltafeltjes in zijn lokaal. Onze broodtrommels geopend naast de bijbel waar we zoals vaker net samen uit hebben gelezen. Onze laptops gesloten aan de oplader. Kauwend op zijn boterham vraagt hij me naar mijn vakantie. Ik voel dat dit het moment is waarop we het gaan hebben over dat wat we tot dan toe onbesproken lieten.

De frisse berglucht, het weidste uitzicht op de mij zo bekende groengrijze bergpartijen, de koele bries die hier altijd mijn warme lijf koelt. Ik voel aan alles dat ik daar ben waar ik moet zijn. Ik adem de ijle lucht diep mijn longen in, neem alles in me op en zweet voor de zoveelste keer mijn berg op. Want hier moet ik het weer minstens een jaar mee doen.

Als we eindelijk de hoek omkruipen durf ik mijn enthousiasme pas vol toe te laten. Het gaat nu zeker te weten lukken. Binnen 30-35 minuten…., want de rij voor de beroemdste mummie van de wereld houdt er een bescheiden tempo op na. Nieuwsgierigheid tintelt mijn hart. 

“Moet je kijken wat een verkeer!”, roept Frieda verbaasd uit. We zijn het Santa Lucia station nog niet uit of we staan midden in onze Venetië-experience. Links en rechts scheuren boten over het heldergroene water, mannen met handkarren bieden hun diensten aan. Alles is hier anders. Noem het naïef, maar ik had deze stad als klein, vol, duur, ongeorganiseerd en een pietsie smerig ingeschat. Niets is minder waar.