Haar donkerblauwe habijt wappert achter haar in de wind als ze ferm haar linkerhanduitsteekt. Ze leidt ons langs weilanden waar de opkomende zon de hemel zachtroze kleurt.Ik adem de koele ochtendlucht in. Of liever gezegd, hijg, want de Zuster van Denekampvoor me rijdt op haar elektrische fiets een allesbehalve meditatief tempo. Dapper trappel ikop mijn leenfiets met terugtraprem de gaten dicht. Dankbaarheid overstemt mijn wel-heelvroege-ochtend-gevoel.

Als je niet had gezegd wie hij was. En als hij niet gekleed was in de, voor Tibetaanse monniken zo kenmerkende oranje-rode kleur, dan was hij me niet opgevallen. Deze heel bijzondere man. Hij oogt rustig, vriendelijk en een tikje ondeugend. Mijn favoriete combinatie. Ik besluit al mijn weerstand tegen het thema van de avond - meditatie - te laten varen. Hij zal wel weten hoe het moet. 

De strandboulevard strekt zich lang voor me uit richting een punt op de horizon dat ik nog nooit eerder bezocht. Palmbomen wuiven me van boven toe, terwijl ik mijn drafje inzet. Gisteren knarsten mijn hersenen mijn verlangen het strand te bezoeken én hard te lopen tot één activiteit. Hardlopen met zeezicht.

Muy, muy relajada, slenter ik in de februari-zon door het park. Ik heb tijd zat, ik vertrok ruim op tijd, want ik ga naar de film. En niet zomaar eentje. Na een minuut of twintig kom ik erachter dat de bios de andere kant op is. Niks voor mij. Spanje doet me goed.

Ik slaap lang en diep genoeg om het piepje op de gang pas in de ochtend op te merken. Uit uiterst kort onderzoek blijkt de bron van de hoge elektronische piep een afgesloten kast precies tegenover mijn voordeur te zijn. Iets tussen wekker en auto alarm in. Heb ik weer.

Aan de geur in mijn appartement leid ik af dat de broodrooster mijn bagels net effe te bruin bakt. Ze smaken er niet minder om. Lekker van die geramde tomaatsmurrie erop zoals alleen Spanje dat kent. Na drie kopjes koffie stap ik de deur uit. Voor een hardloopje in het park.

Uitgehongerd val ik Spaans laat midden in tapas-gezelligheid van formaat. Zo tegen mijn bedtijd aan pakken Spanjaarden hun tassie om het diner te genieten. Met vereende krachten stap ik in dit , voor mij uitdagende, etensritme en eet voor het eerst in lange tijd Niet Om Zes Uur. Ik ben er zo dol op. Op de taal, op die vlotte vriendelijkheid, de zwoele februari-avonden, het eten. En niet onbelangrijk Spanje heeft het hart én geweten op de juiste plek. Dus maakte ik ergens eind Kerst weer een plannetje om Spaans te oefenen in Spanje. Wel zo leuk leek me.

Ik had er niet zo’n zin in. Vakantie, weet je. Zo rond de Kerst maak ik de wereld altijd wat kleiner. Even geen nieuws, met de laatste Asterix op de bank, lekker eten met familie en bowlen met vrienden. Dus neem ik het hem kwalijk, heel kwalijk dat ik toch in de pen moet klimmen. Er moet iets geschreven en wel vandaag. Nu.

Giechelend wappert ze de witte wolk opgestoven bloem voor haar gezicht weg. “Nu twee eieren”, meldt ze daadkrachtig. Voorzichtig breekt ze een voor een de eieren om vervolgens lang in het beslag te hengelen naar kleine stukjes bast. We lachen ondeugend, gebeurde mij ook altijd toen ik klein was. Een lach van oor tot oor onthult zich op mijn ipad. Geluk tot in mijn tenen. We bakken pannenkoeken. Online.

Ze luistert geduldig en zegt dat ze het heel vervelend vindt dat mijn auto is beschadigd door iemand anders. De politiemevrouw zegt het echt voor mij. Ik voel me gehoord, gezien, begrepen. Ik heb geduldig een hele week gewacht op gehoor aan mijn terugbelverzoek. Dat waardeert ze, biedt haar excuus aan voor de vertraging en zet mijn verzoek nogmaals door. Fijne feestdagen gewenst, vanuit het hart.

Besluiteloos pruilt ze om zich heen. Ze is er zo dol op. Op rondstruinen op een vliegveld. Langs winkels met vacuümverpakt voedsel dat zij nooit zou eten, met parfum die ze nooit zou dragen, met souvenirs die ze nooit zou schenken. Ze komt er zelfs voor op tijd, zodat ze een extra rondje kan zwerven. Maar het beperkte aanbod op de luchthaven van Bilbao valt haar zichtbaar tegen. Teleurgesteld fronst ze haar wenkbrauwen. Een zeldzaamheid.

Met een gilletje hol ik weg van het hoog opspattende zeewater. Een wolk van kleine, witte druppeltjes vernevelt vlak voor ons. Ik lik het zoute water van mijn gezicht en veeg voor de zoveelste keer mijn zonnebril schoon voor ik weer net effies te dicht bij de beukende golven ga staan. Het leven tintelt in mijn tenen.