Tranquila

Aan de geur in mijn appartement leid ik af dat de broodrooster mijn bagels net effe te bruin bakt. Ze smaken er niet minder om. Lekker van die geramde tomaatsmurrie erop zoals alleen Spanje dat kent. Na drie kopjes koffie stap ik de deur uit. Voor een hardloopje in het park.

Het leek een beetje fris achter glas. In elk geval voor de korte broek die ik mee heb. Maar eenmaal buiten waait een warme bries stevig om mijn benen. Op een soort van zonnige lente-herfstdag ren ik heen en weer door het Turiapark tot ik wit zie van het stof. Op de terugweg slenter ik langs alle vakken van de supermercado. Terug in mijn appartement geen spoor van Hector die mijn TV zou komen maken. “Mañana”, meldt de verhuurmevrouw me ontwijkend aan de telefoon. “Nee da was gisteren”, leg ik haar geduldig uit. Ze reageert ontregeld, onbekend met dit nieuwe temporele inzicht of met mijn gelijkwaardige directheid. Dattie over 5 minuten komt. Hector.

Nog geen kwartier later klopt hij aan. Vriendelijk, jong en met een accent dat ik ken maar ook weer niet. Trots meldt hij dat hij uit Venezuela komt. Terwijl hij mijn TV weer met de rest van de wereld verbindt, laat hij me foto’s zien van weergaloze natuur die ik vast en zeker moet bezoeken. Of het wel veilig is daaro? Tuurlijk, gaat steeds beter. Hector plakt nog even voor hij me zwaaiend verlaat.

Op de gang richting het Corte Inglés vraagt een Russisch klinkende mevrouw of ik weet waar haar kamersleutel ligt….Ik zie er blijkbaar uit als iemand die dat weet. Ik wijs haar het laatje waar ik mijn sleutel vond. De hare ontbreekt. Ik hoop van harte dat het voor haar geen mañana wordt. 

In bezit van de dunste pilatesmat ever - ik laat hem straks weer achter dus een dikke is zonde - keer ik terug. Moe, opeens, val ik zomaar in slaap voor de TV. Heerlijk. Met dank aan Hector. Ik besluit om mezelf en mijn moeie benen te trakteren op een klein metroabonnementje. Waar ik prompt muy veel korting op krijg. Nu reis ik super relaxed voor 25 cent per uitrustend been. Iets met een oplaadbare kaart die ik netjes had bewaard.

Zonder plan vertrek ik naar de oude stad. Niks uitgezocht om te gaan eten. Ik zie het wel. Tot mijn verbazing blijk ik plots trek te hebben in veganistische groenteknaag. Dat heb je als je ervoor staat. Voor zo'n hip tentje met geen stoel hetzelfde, een lounge deuntje en kleurrijk voedsel op alle borden. Met grote moeite doorgrond ik het jeugdig digitale bestelsysteem met QR-code, tafeltriller en alle, maar dan ook alle, groenten van de wereld in het Spaans. Wijn in een waxine-glaasje. Hip wat ik niet ken.

Met dat bord in alle kleuren van de regenboog dat smaakt alsof iemand mijn binnenste liefdevol omhelst, voel ik weer waarom ik naar hier kwam. Om me te laten verrassen, te laten ontroeren, te laten verwennen. En om daarna lekker op de bank voor de TV te hangen.

Verstuurd in een symfonie van smaken