Activa

Ik slaap lang en diep genoeg om het piepje op de gang pas in de ochtend op te merken. Uit uiterst kort onderzoek blijkt de bron van de hoge elektronische piep een afgesloten kast precies tegenover mijn voordeur te zijn. Iets tussen wekker en auto alarm in. Heb ik weer.

De Cindy 1.0 was al vroeg in de ochtend in de fik gevlogen. Versie 2.1 was gaan zitten mokken. Rond 3.5 schafte ik het onredelijk boos worden af. Deze Cindy stuurt een heel duidelijk en respectvol verzoek in vloeiend Spaans en rolt de pilatesmat uit. Het geluid van mijn juf op mijn oortjes met ruisonderdrukking brengt me terug naar zen. De zon valt op de terracotta flats voor mijn raam, de wind waait door de sinasappelbomen. Dit gaat een fantastische dag worden.

Ik slenter even de straat op voor een tankje water op de hoek. Nog even langs de groenteboer/buurman voor wat fruit. De lucht streelt zacht mijn wangen en armen, het ruikt naar grote Spaanse stad. Koffie, eten en uitlaatgassen. Het piepje roept vertrouwd als ik mijn sleutel omdraai in het slot. Mañana. Ik sta van mezelf te kijken.

Gisteren maakte ik tegen alle verwachtingen in toch een plannetje. Het was zo leuk in Bilbao en in Valencia fietste ik nog nooit. Dus loop ik bijna 45 minuten te vroeg de fietsverhuur in waar mijn tour zal starten binnen. Dan kan dat niet meer misgaan en ik mag een grote fiets uitzoeken. Zodra we starten in dat prachtige Turiapark weet ik waarom ik dit wilde. De wind en de zon op mijn huid, het geluid van mijn ketting, mijn benen soepeltjes rond, de geur van dennenbomen in een warm land. Genieten met alle zintuigen, met mijn hele lijf.

De weetjes krijgt mijn hoofd er gratis bij. Hoeveel dat moderne museum heeft gekost en wat Franco eigenlijk van plan was met die lege rivier. Gelukkig traineerden de Valencianos de plannen voor zijn snelweg lang genoeg om er na zijn overlijden toch een park van te maken. Ik noteer Traineren op mijn lijst met effectieve anti-dictator-strategieën. Als je een kopietje wil, hoor ik het wel. 

Drie uur lang zwerven we op onze tweewielers door de stad. Ik voel me lang en ver van huis. Bij het einde van onze tour krijg ik een schat aan heerlijke-spaanse-eettentjes. Ik blijk om onduidelijke redenen zin te hebben in Pintxos, die broodhapjes uit Bilbao. Ze smaken heerlijk op die ene hete na (!). Ik staar naar de grote, gedroogde hammen in de etalage en vraag me af wie dat wel trekt. Spanje houdt van karkas in het zicht. Vreemde jongens, die Spanjaarden.

Terwijl zich een rij vormt voor de gedroogde-ham-etalage krijg ik het  bericht dat het piepje is verholpen. Fijn. Ik zie het wel. Mañana. Eerst effies genieten van mijn eten. 

Verstuurd door Cindy 11.4