Sola

Uitgehongerd val ik Spaans laat midden in tapas-gezelligheid van formaat. Zo tegen mijn bedtijd aan pakken Spanjaarden hun tassie om het diner te genieten. Met vereende krachten stap ik in dit , voor mij uitdagende, etensritme en eet voor het eerst in lange tijd Niet Om Zes Uur. Ik ben er zo dol op. Op de taal, op die vlotte vriendelijkheid, de zwoele februari-avonden, het eten. En niet onbelangrijk Spanje heeft het hart én geweten op de juiste plek. Dus maakte ik ergens eind Kerst weer een plannetje om Spaans te oefenen in Spanje. Wel zo leuk leek me.

Ik had het kunnen weten. Februari… Ik vertrok noodgedwongen een paar jaar geleden al een dag eerder naar Valencia wegens plots oplaaiende februaristorm. Ik strandde in deze maand al eens in Kopenhagen toen ik op terugreis uit Zweden windkracht 10 ontmoette. En ik miste ooit bijna een vlucht wegens bevroren treinwissels. Allemaal in februari.

Terwijl mijn nichtje alweer haar 12de verjaring viert, kijk ik met een schuin oog op mijn mobiel. Sneeuw, KLM, annuleringen. En da's alleen nog maar Amsterdam. Want in Valencia waait storm Nils Spanje uit haar camiseta. Ik haal adem en denk aan die ene vlucht in Bolivia die midden in de sneeuw gewoon vloog, die gemiste vlucht in Lima, aan dat het nippertje net genoeg bleek, aan al die keren dat het Universum mij gewoon op tijd naar mijn bestemming bracht. Ook in februari.

Na een heerlijke nachtrust en een ontspannen vlucht, ratel ik mijn koffertje over de kleine moziaktegeltjes van Valencia. De zwoele wind waait met stevige bries haar laatste stormzuchten. Ik heb het weer geflikt om in de korte pauze tussen storm en sneeuwval mijn reis te maken. En dat zonder plan of stress. Wie mij al mijn hele leven kent, weet van hoe ver ik ben gekomen. Onderweg vraagt een mevrouw in rap Spaans of ik een plek weet om iets te drinken in deze buurt. Ik ben thuis waar ik ben. Ook voor wie mij niet kent.

Mijn appartement koos ik dit keer zorgvuldig buiten het centrum. Ik ben tenslotte geen toerist meer en wereldreizigers zoeken andere avonturen. Gezellig boven de groenteman start ik mijn planloze avontuur met een poging de TV aan de praat te krijgen. Na een half uurtje gooi ik er een telefoontje in mijn beste Spaans tegenaan. Nog een beetje roestig pruttel ik tegen het enige woord in deze prachtige taal waar ik soms wat lading op kan hebben: mañana. Het zal wel goed komen. Ergens in de nabije toekomst.

Voor het eerst in mijn leven reis ik Zonder Plan. Niks geen les geboekt, geen vrijwilligerswerk, geen activiteiten. Niks, noppes, nada. Of ik dat niet spannend vind dan zo alleen en zonder iets te doen? Ja natuurlijk, de zelftwijfel reist als een trouwe vriend met me mee op weg naar de meest fantastische avonturen. In het slechtste geval verveel ik me een weekje onder de Spaanse zon. Mañana zal het leren.

Verstuurd tijdens een laat diner