Laatste dingetjes

Besluiteloos pruilt ze om zich heen. Ze is er zo dol op. Op rondstruinen op een vliegveld. Langs winkels met vacuümverpakt voedsel dat zij nooit zou eten, met parfum die ze nooit zou dragen, met souvenirs die ze nooit zou schenken. Ze komt er zelfs voor op tijd, zodat ze een extra rondje kan zwerven. Maar het beperkte aanbod op de luchthaven van Bilbao valt haar zichtbaar tegen. Teleurgesteld fronst ze haar wenkbrauwen. Een zeldzaamheid.

Op onze laatste dag in Bilbao rest ons nog maar één activiteit op ons lijstje: De Hond. Of liever gezegd: op de foto met De Hond. De entree van het Guggenheimmuseum wordt ‘bewaakt’ door een gigantische puppy bedekt met bloemen. Zo beroemd dat zelfs James Bond ooit een avontuur startte met De Hond als decor. Dus poseren wij parmantig naast de heerlijk naar bloemetjes ruikende reuzenpuppy. Check.

Ik adem de zwoele lucht diep in. 28 graden eind oktober, in mijn T-shirt. Hier zal ik het een tijdje mee moeten doen. Morgen fiets ik weer bij code oranje. Het leven is in elk geval niet saai. Frieda winkelt dat ene vestje waar ze al drie dagen over twijfelt last minute toch nog in de tas. Nog één keer pintxos met kalimotxo. Op het terras. In de zon.

Als we bij ons hotel de koffers ophalen staar ik bezwaard naar de cola en kaas die we over hebben. Ik gooi niet graag iets weg. Frieda wijst naar de overkant. Natuurlijk! Daar is hij vast blij mee. Elke avond, als ik de gordijnen van onze kamer sloot, dan groette ik hem even. Daar onder daar afdakje van de Corte Inglés had hij zijn optrekje van kartonnen dozen gebouwd. Rond bedtijd stak zijn hoofd als enige boven de dozen uit. Koddig en schrijnend tegelijk. Dankbaar kroop ik elke avond in mijn warme, zachte bed. 

Met mijn cola en kaas steek ik de straat over naar zijn kartonnen fort. Hij zit op het trapje naast zijn onderkomen. Ik zie nu pas hoe verzorgd hij eruitziet voor iemand die woont in een dozenhuis. Hij klinkt introvert als hij me hartelijk bedankt. Hij verrast me. Mijn eigen aannames ook. In mijn beleving had hij een woeste baard en vuile broek. Een verkeerd beeld is snel gevormd. Met een zwaai naar hem neem ik afscheid van onze straat. Op naar het vliegveld. Naar mijn huis van steen.

Geschreven in overvloed