Loket

Ze luistert geduldig en zegt dat ze het heel vervelend vindt dat mijn auto is beschadigd door iemand anders. De politiemevrouw zegt het echt voor mij. Ik voel me gehoord, gezien, begrepen. Ik heb geduldig een hele week gewacht op gehoor aan mijn terugbelverzoek. Dat waardeert ze, biedt haar excuus aan voor de vertraging en zet mijn verzoek nogmaals door. Fijne feestdagen gewenst, vanuit het hart.

Een paar weken geleden lag mijn kentekenplaat naast mijn auto in het parkeervak. Terwijl Peter van de schadehersteller de plaat recht buigt, herkent hij met zijn getrainde oog meteen de afdruk van een trekhaak. Nog voor ik de koffie op heb is mijn auto weer keurig genummerd. "Voor de rest moeten we een afspraak maken", meldt hij joviaal. De wattuh? Bumper en grill helemaal kaduuk en mogelijk meer. Uiteindelijk blijkt de schade 2300 euro.

Verzekering en schadehersteller werken naadloos samen om mijn bolide weer veilig, netjes en heel te krijgen. Daar is over nagedacht. Ondertussen stellen wij wat vragen in de buurt. Na het zien van wat opvallende camerabeelden, leve de slimme deurbel, vul ik mijn online aangifte aan met wat ik heb gezien. Om na twee weken het bericht 'Onderzoek afgesloten' in mijn mailbox te vinden. Zonder verdere toelichting dus bel ik de politie om te vragen waarom.

Omdat het handiger is dat alles onder één loket valt, word ik niet door de politie maar door een ander loket teruggebeld.... Dus krijg ik een meneer van Slachtofferzaak aan de lijn, die meteen begint te praten. Heel lang. Hij legt me uit hoe bewijs werkt en dat een rechter alleen met voldoende bewijs iemand kan veroordelen. Omdat hij zelf niet stopt met praten, onderbreek ik hem. Dat vindt hij niet leuk en spreekt me daarop aan, voor hij verder oreert. Dus onderbreek ik hem nogmaals met de melding dat ik wat vragen heb die ik hem graag zou willen stellen.

Hij lijkt even ontregeld en in die luwte weet ik er een vraag in te gooien. Of er überhaupt onderzoek is gedaan. Ik wil het gewoon graag weten. Welke stappen er zijn gezet? Hij herpakt zich en start met opgebouwde frustratie een theoretische verhandeling over hoe politieonderzoeken in hun werk gaan. Ik wacht geduldig af tot hij klaar is en vraag dan opnieuw welk onderzoek er in mijn aangifte is gedaan. Hij wordt boos, als ik het er niet mee eens ben dan moet ik maar bezwaar maken. Pffff. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik niet slachtoffer ben van iets veel ernstigers.

Op het moment dat hij doorkrijgt dat ik alle informatie die hij op zijn scherm kan zien nog niet heb ontvangen, valt hij eindelijk mokkend stil. Hij vindt dat ik niet goed ben ik gesprekken voeren, reutelt hij nog. Het antwoord op mijn vraag 'onderzoek gesloten wegens gebrek aan bewijs' had hem nog geen twee seconden gekost. Als hij me bij de start had gevraagd wat hij voor me kon doen. Ik bedank hem voor het terugbellen en wens hem een fijne feestdagen. In gedachten wens ik hem mensen toe die hem niet al  teveel onderbreken.

Je gehoord of gezien voelen is iets heel anders dan je gelijk of je zin krijgen. En het eerste is doorgaans veel belangrijker voor mensen dan het tweede. Nu ik dat opnieuw aan den lijve ondervind, schaaf ik weer iets bij aan mijn balans tussen spreken en luisteren, tussen ruimte nemen en geven. Niet slecht gedaan vandaag, al zeg ik het zelf. Misschien word ik er nog eens goed in. In gesprekken voeren.