Pannenkoeken

Giechelend wappert ze de witte wolk opgestoven bloem voor haar gezicht weg. “Nu twee eieren”, meldt ze daadkrachtig. Voorzichtig breekt ze een voor een de eieren om vervolgens lang in het beslag te hengelen naar kleine stukjes bast. We lachen ondeugend, gebeurde mij ook altijd toen ik klein was. Een lach van oor tot oor onthult zich op mijn ipad. Geluk tot in mijn tenen. We bakken pannenkoeken. Online.

Als ik mijn moeder bel om het Kerstschema door te nemen, hangt ze enthousiast ondersteboven in mijn beeld. Liefkozend geeft mijn moeder de tablet door aan mijn nichtje. Ze twijfelt tussen koekjes en american pancakes bakken. Wat of dat ik denk dat lekkerder is. Afgelopen week zwikte haar enkel zo dubbel bij de gymles dat ze zich pas vandaag weer zonder krukken kan verplaatsen.  Ik ken haar beter dan mezelf. Pannenkoeken zijn haar lievelings. Vooral die dikke, amerikaanse. “Samen doen?”

Ze bladert in haar receptenboekje. Ik smelt, want in de kaft herken ik het schrijfboekje dat ik jaren geleden uit Malta mee bracht. Maar misschien nog wel meer, omdat zij, net als ik, mijn moeder, mijn oma en vermoedelijk generaties voor ons, een boekje met handgeschreven, zelf geselecteerde recepten bijhoudt. In ons cultureel familie-erfgoed pronken kroonstukken als zachte cake met citroenrasp, hemelse appeltaart met bitterkoekjes en krokante havermoetkoekjes. Zij combineert de familie smaken van haar moeder en oma tot een unieke mix van zandkoekjes, American pancakes, prachtig versierde cupcakes en bubble tea. Ook familietradities gaan met hun tijd mee.

Ik nestel me gemakkelijk op de bank, terwijl zij zonder te checken of alle ingrediënten in huis zijn, het bloem in de bak ploft. “Oma heeft altijd alles in huis”, zegt ze in hetzelfde vertrouwen als ik vroeger. We hadden altijd in huis wat nodig was om die ene lekkere cake te bakken of spontaan zandkoekjes te pletten. Bloem, suiker, eieren, boter, melk, vanillesuiker en bakpoeder. De bouwstenen van alles wat lekker is én van oneindig veel gezellige middagen. Terwijl de kleine driftig de melk door  het ei-bloemmengsel roert, maken wij weer een nieuwe herinnering. Nog voor oma haar een schort aanreikt, zit ze al onder het bloem. Maar de ipad houdt ze wonderwel schoon. Beter dan Heel Holland bakt, dit. En dat wil wat zeggen.

Tijdens het smelten van de boter legt ze mijn moeder geduldig uit hoe ze het beeld van de ipad kan omdraaien. Ik tip haar de afzuigkap even aan te drukken. Ze kliedert wat dik beslag in de pan tot ik vanuit de hoek van mijn beeld een pollepel zie verschijnen. Oma ondersteunt en kijkt toe, zodat mijn nichtje in alle ruimte haar eigen bakpad kan bewandelen. Ik ben onder de indruk. Ze bakt met twee tegelijk prachtige, goudbruine pannenkoekjes. Keurig. Tot ik walmende wolkjes uit de pan zie opstijgen. “Misschien het vuur een tikkie zachter zetten, moppie”. We koken sinds ver voor haar geboorte niet meer op gas, maar zij weet precies wat ik bedoel. Op mijn aangeven schraapt ze ook die kleine stukjes die altijd zwart blakeren uit de pan. De kookwijsheden van mijn oma gaan weer een generatie mee.

Nog geen kwartier nadat ze me verheugd mee naar de keuken hinkt, stapelt ze de pannenkoekjes op tot een prachtige toren. 15 minuten vol ontwapenende, hartverwarmende lol en verhalen. Die ik bijna had laten liggen, omdat ik heel even dacht dat ik wat moest doen, geen tijd had, door moest. Heel even maar. Tot ik me weer herinner wat er echt toe doet. Wie laat er bij haar volle verstand nou een uitnodiging voor online pannenkoekenbakken met een superenthousiast nichtje liggen? Weer bij zinnen pak ik het geschenk dankbaar met beide handen aan. Dan zit de was maar een kwartiertje langer in de machine. 

Geschreven met bakpret