Luna

Muy, muy relajada, slenter ik in de februari-zon door het park. Ik heb tijd zat, ik vertrok ruim op tijd, want ik ga naar de film. En niet zomaar eentje. Na een minuut of twintig kom ik erachter dat de bios de andere kant op is. Niks voor mij. Spanje doet me goed.

Omdat lopen nu geen optie meer is en ik heel graag Leonardo da Vinci op het gewelfde scherm van de Hemispheric aanschouw, vraag ik Google wat nu te doen. Heel eenvoudig: bus 95 nemen. OV-leeg….en nergens oplaadmogelijkheden….. Cindy zonder plan is beduidend minder goed voorbereid. Dus denk ik aan wat James Bond zou doen. Ik keek er de afgelopen dagen elke dag eentje met Daniel Graig. Omdat de boel opblazen niet zo mijn ding is, ga ik voor zijn tweede oplossing voor alles. Heel Hard Lopen. Zo met die handjes aan de zijkant. Dus sprint ik door de straten van Valencia op zoek naar een kaart-oplaadautomaat. En vervolgens naar de bushalte….verkeerde…overkant. Hijgend hol ik de bus uit naar de bolvormige bioscoop. Ik heb zelfs nog tijd voor de WC en een slokje water. 007 zou trots op me zijn geweest.

De film is mooi groot geprojecteerd, maar de makers kennen Leonardo minder goed dan ik. Veel over zijn schilderijen en wat beeldhouwwerk. Dat dit genie al 500 jaar geleden met uitvindingen en medische inzichten kwam die we nu nog als modern beschouwen, laten ze achterwege. Het kan mijn pret niet drukken, want ik kom eigenlijk met Grote Bijbedoeling. Ik wil weten of ik een film in het Spaans zónder ondertitels kan volgen. Yep. No problema. Test doorstaan. Ik ben klaar voor deel 2 van de dag. 

Want ik zag het twee dagen geleden al op de website van het wetenschapsmuseum. Een lezing over de maan met nachtelijke observatie, in het Spaans. Voor nul euro en zolang er plek is. Dus loop ik met de zakkende zon op mijn rug drie kwartier te vroeg het indrukwekkende Museo de las Sciencias in. Cindy kan heel goed op tijd komen. Ook in Spanje. 

Wie mij ontzettend goed kent, weet dat ik ooit overwoog om ruimtevaartkunde te gaan studeren. Naast natuurkunde, geologie, medicijnen en biologie. Mijn interesses bleken niet in één studie te passen en astronaut worden zat er met ruimtevaartkunde toch niet in. Dus werd ik een ander soort ontdekkingsreiziger. En een Star Trek liefhebber. Allemaal aangewakkerd door de iconische woorden van Neil Armstrong die mijn vader op de platenspeler voor me afspeelde als kind. Alsof ik er ook op stond. Op De Maan. 

Ik ben de eerste in het auditorium waar het zwart zou moeten zien van de mensen. Op mijn laatste avond in Valencia is er geen betere plek dan deze om mezelf mee naartoe te nemen. Naar De Maan. Met lichte spanning omtrent mijn vermogen een lezing in het Spaans te volgen wacht ik tot hij begint te spreken. Met slepend en af en toe binnensmonds Spaans vertelt hij over die ene maanlanding in 1969. Dat het toch vreemd is dat we er nooit weer voet aan de grond zetten en over de nieuwe Artemis maanmissies. Ik volg genoeg om het te begrijpen, inclusief brandstoftypes, beste vliegroute, kernfusie en zijn grapjes over het afvalzakje op alle foto's uit 1969. Spaans voor vergevorderden. 

Na het applaus gaat de achterdeur open en worden we over het lege museumplein naar een observatorium met 5 grote telescopen geleid. Als ik zonder voorbereiding door het buisje van de eerste gluur, schiet ik vol. De Orionnevel in al haar schoonheid en kleuren. Wat prachtig! Dit zag ik nog nooit. Jupiter volgt met zijn onmiskenbare ringen. Wat is dit de moeite waard.

Net als mijn maag rammelt dat het nu echt tijd is om te eten, valt mijn oog op een Japans klinkende naam aan de overkant. Met sushi en zeewier neem ik de dag en de week door. Alleen op pad, uitgerust en uitgedaagd, bijna te laat en toch niet, moeilijk Spaans verstaan, verre sterrenstelsels gezien en dat met minder plan dan ooit. Niet onaardig gedaan voor een ontdekkingsreiziger.

Wie zichzelf uitdaagt, ontdekt soms zomaar iets nieuws aan zichzelf.

Verstuurd bij maanlicht