Foebal

De zon schijnt door een kiertje van het rolgordijn op mijn gezicht. Ik rek me uit en kijk goedkeurend op mijn horloge - 7:30 uur - dat betekent dat we ondanks jetlag ruim 8 uur hebben geslapen. Mijn lijf gilt honger, maar verder voel ik me kiplekker. Als ik het rolgordijn vanuit het appartement van onze vriendinnen op de 20ste verdieping optrek, zie ik de eerste fans al lopen. Drones zoemen boven het indrukwekkende stadion. De zon glinstert op het water van de False Creek die Vancouver doorkruist. Fifa-logo’s overal. Iets met voetbal vandaag. Heb ik weer.

Maanden geleden boekten we onze reis naar Canada met onze gebruikelijke laissez-faire houding met betrekking tot reizen. Feestdagen, lokale vakanties, stakingen, plotselinge aardverschuivingen. Linksom of rechtsom  komt het toch altijd wel goed. Dus gingen we er lekker blanco in tot we de torenhoge prijzen voor hotelovernachtingen zagen. Met een  “Oooh ja” viel het Frieda plots in, “Er is voetbal”. Vanuit mijn perspectief is dat er altijd, maar dit keer bleek het om Iets Heel Speciaals te gaan. Zo landden wij precies in de laatste WK-wedstrijd op Canadese bodem - Columbia tegen Zwitserland. Dus word ik vandaag wakker op, voor velen, een van de meest gewilde slaapplaatsen van de wereld: direct naast het BC-stadion. Heb ik weer.

Begrijp me niet verkeerd, ook ik geniet van deze hele bijzondere plek. Vooral omdat Vancouver een fantastische stad is. Rustig, modern, temidden van natuur, met mild klimaat én trolleybussen. Het weerzien met onze vrienden is hartverwarmend en vertrouwd. Vanuit hun woonkamer zie ik de boomstammen in de rivier drijven op wat voor mij voelt als klaarlichte nacht. Overal wolkenkrabbers met groene begroeiing erop, parken waar je maar kijkt, ook speciaal voor de hond. Verder sowieso opvallend veel honden, politie agenten en bomen, maar bijna geen kinderen en nul fatbikes.

Na een rustig ontbijtje pakken we een piepklein waterbusje naar Granville Island voor een koffie met bagel. Wegens meeuwwaarschuwing - onze vriendin vertelde dat haar ooit een bagel uit de mond werd gegraaid - houden we de onze héééél stevig vast. De zon en wind strelen mijn wangen, ik voel de ontspanning van het reizen door mijn lijf trekken. Zwempak en water in de tas. Goed gezelschap. En Geen Plan. Tenminste in míjn hoofd, want onze vriendinnen lijken naarstig op zoek naar iets. View place? Uitzichtpunt? Zodra ik de hekken en schaduwtent zie, daalt het besef pas in. We gaan voetbal kijken in een van de vele, gratis fanzones die Vancouver hier heeft ingericht. Heb ik weer.

Wie mij goed kent, weet dat voetbal mij niet bijzonder kan bekoren. En dat bedoel ik precies zo eufemistisch als het klinkt. Ik sla het over, val in slaap of zet het uit. Natuurlijk viel ik voor de meest voetbalminnende vrouw die er bestaat dus maakte ik ruimte in mijn hart voor haar passie. En ik moet zeggen dat hier in de vriendelijke sfeer van de fanzone, met waterpunt, schaduwplekken en babyverschoonruimtes dat voetbal best te pruimen is. Ik klets wat Spaans met de Columbianen voor me. Ze danken ons voor de steun die we blijkbaar gaan bieden zometeen. Graag gedaan. Uiteraard. We joelen broederlijk schouder aan schouder Infantino uit, steeds wanneer hij in beeld verschijnt. Er zijn zelfs stoelen en natuurlijk bier.

Frieda werpt zich op voor het eerste rondje. Of ze haar ID mee heeft…ook wie met rollator loopt moet aantonen meerderjarig te zijn. Ze komt terug met  één biertje in de hand. Maximaal één glaasje de man dus loopt ze vier keer heen en weer. Dat mag dan weer wel. Rare jongens die Canadezen. Er is maar één soort bier, want na de wedstrijd met Australië was bijna al het bier op in West-Canada… Het is maar goed dat hier maar een paar wedstrijdjes zijn gespeeld anders hadden ze niks meer te drinken. Na een biertje, vele explosies van vreugde om doelkansen, balbezit of gewoon de aanblik van een Columbiaanse speler en nul goals trekken we halverwege de tweede helft verder. 

Met weer een waterbusje steken we over naar wat ze hier strand noemen, maar wat het meest lijkt op de zanderige oever van de Rijn of de Waal. Dat drukt mijn pret op generlei wijze, want False river is gevuld met zeewater direct uit de Stille Oceaan. En wie mij goed kent, weet dat ik daarvoor kom en niet voor het strand. Dus plons ik samen met een van de vriendinnen in weer een enorme watermassa. Ik voel de kalmte van het water, koel maar niet koud, om me heen. Drijvend en wiegend op de golven aanschouw ik de skyline van Vancouver en de grote schepen verderop. Zo relaxt als deze stad is met levenstempo en comfort, zo a-relaxt zijn ze als het gaat om ook maar een glimpje bloot. Omkleden doen ze hier in benauwde, kleine, muffe hokjes waar ik me na een heerlijke duik in de oceaan niet meer aan wil wagen. Dus trek ik geheel met behoud van decorum mijn kleding op het strand aan onder de grote handdoek die Frieda ophoudt.

Zodra we de stad weer inlopen scoort Columbia net een strafschopje minder van Zwitserland. Grote groepen geelgeklede fans slenteren teleurgesteld door de stad. Waar de Zwitsers hun overwinning vieren is me onduidelijk. Geel zover het oog reikt. We trekken huiswaarts voor een kleine ‘disco nap’ voordat het avondprogramma start. Sushi en bowlen (!). Ik heb niet alleen een WK-voetbaldag overleefd. Ik heb ervan genoten.

Verzonden in voetbalsferen